wrzesień – październik : Kurs podstawowy poziom II

październik – listopad: kurs podstawowy – edycja jesienna

• wrzesień – październik : Kurs podstawowy poziom II,

• październik – listopad: kurs podstawowy – edycja jesienna,

Nadchodzi wolny weekend, rodzina z wielkim entuzjazmem wrzuca plecaki, torby i pakunki do samochodu. W końcu wszyscy będą mogli odpocząć, zrelaksować się i spędzić wspólnie parę dni. Szkoda tylko, że nie istnieje jakiś teleporter i cała rodzina musi pokonać kilkaset kilometrów autkiem. Oczywiście będzie im w tej podróży towarzyszył ukochany pies. Samochód załadowany jest po brzegi, można już ruszać! Hmm…ale gdzie umieścić psiaka? Jak bezpiecznie go przewieźć? Poniższy tekst odpowie nam na te pytania.

Zanim wyruszymy z psem, należy przećwiczyć tę sytuację. By uniknąć problemów ze starszym zwierzęciem, zacznijmy już od szczeniaka przyzwyczajać go do podróżowania. Pierwszym krokiem będzie oswojenie pupila ze stojącym autem. Niech pies zwiedzi pojazd, powęszy, zachęcajmy go też i nagradzajmy za przyjęcie odpowiedniej pozycji w samochodzie. Nauczmy psa wskakiwania do auta na komendę, np. „hop”, „skacz”. Za poprawną reakcję nie omieszkajmy nagrodzić go smakołykiem. Można też położyć na wybranym przez nas miejscu jakiś przysmak i zachęcić zwierzę do wejścia do samochodu i poczęstowania się nim. Zachowajmy także zasadę , iż to pies wchodzi pierwszy do środka auta. Gdy już będzie akceptował przebywanie wewnątrz, zabierzmy go na pierwsze, króciutkie przejażdżki. Świetnie by było, gdyby kończyły się one w miejscu, gdzie pies będzie mógł się wybiegać, pobawić z właścicielem – np. wycieczka do lasu. Musimy zadbać, by kojarzył jazdę samochodem z fajnym finiszem, więc nie ograniczajmy tych wycieczek do podjechania pod gabinet weterynaryjny. Zabierajmy w podróż psiaka jak często się da.

Nie tylko pupil musi odrobić lekcje z podróżowania. Każdy właściciel powinien znać przepisy regulujące przewóz zwierząt. Otóż prawo o ruchu drogowym nie precyzuje tego zbytnio. Z art. 3 ust. 1 prd możemy się jedynie dowiedzieć, że : „Uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani zachować ostrożność albo, gdy ustawa tego wymaga – szczególną ostrożność, unikać wszelkiego działania, które mogłoby spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lub porządku ruchu drogowego, ruch ten utrudnić albo w związku z ruchem zakłócić spokój lub porządek publiczny oraz narazić kogokolwiek na szkodę. Przez działanie rozumie się również zaniechanie”.

Kontrolujące nas osoby z pewnością będą to czynić na podstawie poniższych założeń:

2. Pies nie może zagrażać bezpieczeństwu osób znajdujących się w samochodzie.
3. Zwierzę musi być ulokowane w konkretnym miejscu, takim by nie utrudniać kierowcy jazdy: nie ograniczać jego ruchów i widoczności.
4. Pies powinno mieć możliwość swobodnego położenia się oraz zapewniony dostęp do świeżego powietrza.
5. Nie można zamykać psa w bagażniku i przewozić na przedniej bądź tylniej półce, a także przednim siedzeniu obok kierowcy.
6. Watro zabezpieczyć czworonoga przed nagłą zmianą położenia np. podczas gwałtownego hamowania (pomocne mogą się okazać pasy bezpieczeństwa dla zwierząt).
7. Nie można zapomnieć o postojach w bezpiecznych miejscach, gdzie zwierzę będzie mogło załatwić potrzeby fizjologiczne. Najlepiej czynić to, co 2 godziny.
8. Należy mieć ze sobą dokumenty pupila : książeczkę zdrowia psa. Gdy wyjeżdżamy za granicę – niezbędne będzie wyrobienie zwierzakowi paszportu

Najlepsze miejsca do przewożenia psa:

• W samochodach typu kombi lub van – bagażnik zabezpieczony matą antypoślizgową, metalową kratą.
• Przewóz psa na tylnim siedzeniu jest bardzo wygodny, jednak niezbyt bezpieczny.
• Dobrze jest posadzić psa na wycieraczce za przednim siedzeniem – zabezpiecza to psa, nawet podczas gwałtownego hamowania.
• Małego pieska najlepiej umieścić jest w transporterze, klatce.
• Większe psy będą bezpieczniejsze, gdy przypnie się je specjalnymi pasami dla psa, dostępnymi na rynku.

Oprócz zasad bezpieczeństwa, powinniśmy uwzględnić także komfort jazdy psa:

• W wakacje, gdy doskwiera upał warto podróżować rano lub w nocy.
• Szczeniaki mogą cierpieć na chorobę lokomocyjną, z której często wyrastają , w miarę przyzwyczajania się do podróży. Jeżeli ślinienie, wymioty, duszności, czy drżenie nie ustępują lub dotyczą starszego psa – warto zasięgnąć porady lekarza weterynarii.
• Nie powinno się karmić zwierzęcia tuż przed jazdą.
• Jeżeli nasz pies jest wyjątkowo nadpobudliwy, ruchliwy lub zalękniony – udajmy się po poradę do weterynarza. Być może trzeba będzie zaaplikować odpowiednie leki.
• Nie zapominajmy o zabraniu ze sobą świeżej wody i miski, by poić czworonoga.
• Gdy robimy postój, zakładajmy psu obrożę z identyfikatorem – w obcym miejscu psiak może łatwo stracić orientację.
• Dobrze jest także założyć na szyby osłony przeciwsłoneczne.
• Absolutnie nie pozwalajmy psu na wystawianie głowy przez okno – bardzo szybko może przeziębić sobie uszy i podrażnić spojówki.
• Możemy zabrać jego ulubioną zabawkę lub posłanie, kocyk, by czuł się bardziej bezpiecznie.
• Zachowajmy ostrożność podczas jazdy – prowadźmy samochód płynnie, nie hamujmy gwałtownie, łagodnie wchodźmy w zakręt.
• Nie słuchamy ostrej, głośnej muzyki.
• Latem nie zostawiamy psa zamkniętego w samochodzie, nawet zaparkowanym w cieniu.

Właściciel psa, po przeczytaniu powyższych zasad wie już, jak podróżować z pupilem samochodem. Jak to wygląda w innych środkach transportu( dane z 2010 roku)?

We wszystkich Polskich miastach można podróżować z psem środkami komunikacji miejskiej. Pies nie może zajmować miejsc do siedzenia i musi być wyposażony w smycz i kaganiec, a jego opiekun posiadać ważny dokument poświadczający aktualność szczepienia psa przeciwko wściekliźnie, najlepiej jeśli będzie to zaświadczenie o szczepieniu psa przeciwko wściekliźnie. Niektórzy z przewoźników dopuszczają możliwość braku kagańca u małych psów, podróżujących na rękach lub kolanach opiekuna. Większość przewoźników zastrzega, że pod opieką dorosłego podróżnego może znajdować się tylko jeden pies, bez względu na jego wielkość.

Pies nie może utrudniać przejścia, zagrażać bezpieczeństwu ruchu, zasłaniać widoczności kierującemu pojazdem i powodować zagrożenia dla innych podróżnych.

Pociąg:

Przewóz psa (nie więcej niż jednego, bez względu na wielkość) pod opieką dorosłego podróżnego, jest dozwolony, pod warunkiem, że:

1. podróżny posiada ważny bilet na przewóz psa oraz aktualne świadectwo szczepienia psa; pies jest trzymany na smyczy i ma założony kaganiec. Podróżny odpowiada za stan sanitarny przedziału, w którym przewozi psa.
2. Zabrania się umieszczania zwierząt na miejscu do siedzenia. Zwierzęta nie mogą zakłócać spokoju w wagonie, a szczególnie ciszy nocnej; w przeciwnym wypadku stosuje się przepisy z ust. 4.
3. Jeżeli współpodróżni zgłoszą sprzeciw z powodu umieszczenia w przedziale zwierzęcia, kierownik pociągu powinien wskazać podróżnemu inny przedział lub wagon.
4. Zgoda współpodróżnych nie jest wymagana w przypadku przewozu:

- zwierząt w wagonach pasażerskich bezprzedziałowych;

- psów będących przewodnikami osób niewidomych;

- psów służbowych z opiekunami;

- psów przewożonych w wyznaczonych przedziałach dla podróżnych z psami.

Za przewóz psa (każdej wielkości), bez zachowania wymagań określonych w ust. 2 z wyjątkiem psa przewodnika osoby niewidomej, którego podróżny zabiera ze sobą do wagonu, pobiera się opłatę zryczałtowaną, niezależną od odległości taryfowej i wynosi ona:

- 4 zł – przejazdy regionalne

- 15 zł – przejazdy Intercity

Miejskie środki komunikacji:

1. Powinniśmy zorientować się u przewoźników jakie są ceny biletów za przewóz psa. Zawsze jednak musi mieć smycz i kaganiec. Właściciel jest zobowiązany do okazania książeczki ze szczepieniami, czasem wymagane jest zaświadczenie o szczepieniu.

v GDAŃSK

Za przewóz psa nie obowiązuje opłata

v GDYNIA

Za przewóz psa obowiązuje opłata w wysokości ceny biletu pełnopłatnego obowiązującego na danym rodzaju linii.

v WARSZAWA

Za przewóz psa nie obowiązuje opłata

v KRAKÓW, POZNAŃ, WROCŁAW, SZCZECIN, BYDGOSZCZ, ŁÓDŹ

Opłacie nie podlega przewóz zwierząt małych, trzymanych na rękach. W innym przypadku dla psa należy kupić bilet zgodnie z obowiązującym cennikiem

Przewóz psów w pociągach SKM:

§ 16

Przewóz zwierząt w pociągach SKM

1. W pociągach SKM można przewozić małe zwierzęta pokojowe, jeśli nie są one uciążliwe

dla podróżnych (np. z powodu hałasu, zapachu). Przewożone zwierzęta powinny być

umieszczone w odpowiednim opakowaniu (w koszach, skrzynkach, klatkach),

zabezpieczającym przed wyrządzeniem szkody.

2. Przewóz psa (nie więcej niż jednego, bez względu na wielkość) pod opieką dorosłego

podróżnego, jest dozwolony, pod warunkiem, że:

1) podróżny posiada ważny bilet dla psa (z adnotacją „Pies”) oraz aktualne

świadectwo szczepienia psa,

2) pies jest trzymany na smyczy i ma założony kaganiec,

3) nie wolno psa kłaść na miejscu do siedzenia,

4) podróżny odpowiada za stan sanitarny miejsca, w którym przewozi psa,

5) pies nie może zakłócać spokoju,

w przeciwnym przypadku stosuje się przepisy ust. 3.

3. Jeżeli współpodróżni zgłoszą sprzeciw z powodu umieszczenia w przedziale zwierzęcia,

kierownik pociągu (konduktor) powinien wskazać podróżnemu inny przedział lub

poprosić podróżnego o opuszczenie pociągu na najbliższej stacji (przystanku).

4. Zgoda współpodróżnych nie jest wymagana w przypadku przewozu:

1) zwierząt w przedziałach dla podróżnych z większym bagażem,

2) psów będących przewodnikami,

3) psów służbowych z opiekunem.

5. Opłaty za przewóz zwierząt określa TP SKM.

Podróżując z psem w SKM PKP obowiązuje bilet dla psa w cenie 50 % ceny biletu pełnopłatnego

Jeśli planujemy wyjazd za granicę, powinniśmy wiedzieć, że:

• Podróżując po krajach Unii Europejskiej pupil musi mieć paszport. Wystawić go nam może uprawniony lekarz weterynarii. Psy, które nie posiadają tatuażu, trzeba wyposażyć w czip.

• Do wycieczek poza UE, potrzebny będzie certyfikat wystawiony przez powiatowego lekarza weterynarii.

• Zanim wyjedziemy do Szwecji, Anglii lub Irlandii musimy dodatkowo wykonać psu badanie krwi pod kątem obecności przeciwciał wścieklizny.

• Nie należy zwlekać z dopełnieniem formalności przed wyjazdem, gdyż paszport nabiera ważności 6miesięcy po badaniu krwi (okres kwarantanny).

• Przed samym wyjazdem należy pamiętać o podaniu leków na tasiemce i kleszcze (jeśli jest taka potrzeba)

• W niektórych krajach, np. w Niemczech wymagana jest siatka lub kratka w
  samochodzie, w którym podróżuje pies.

Nigdy nie zapominajmy także, by sprawdzić, czy w miejscu naszego wypoczynku może przebywać z nami zwierzę.

Jeśli właściciel zapoznał się ze wszystkimi wypisanymi powyżej zasadami, może śmiało ruszać ze swym czworonogiem w trasę.

Przyjemnej podróży!

Autorzy:

Dorota Badyńska

Barbara Kozłowska

Warto także wspomnieć, iż wyróżniamy trzy podstawowe formy animaloterapii:
1. AAA(Animal Assisted Activity)- zajęcia z udziałem zwierząt.
2. AAT(Animal Assisted Therapy)- terapia z udziałem zwierząt
3. AAE- edukacja z udziałem zwierząt
Oraz ciekawy program R.E.A.D.(Reading Education Dogs), czyli psy wspomagające naukę czytania

DLACZEGO AKURAT PSY?

Psy są tymi z całego królestwa zwierząt, którym udało się najbliżej związać z człowiekiem. Niesamowity jest fakt, iż wilki prawdopodobnie już około 500 tys. lat temu towarzyszyły ludzkim osadom i żyły z nimi na zasadzie symbiozy- żywiły się resztkami pokarmowymi i małymi zwierzętami grasującymi w okolicy ludzkich domostw, zapewniający tym samym czystość i bezpieczeństwo człowiekowi. Natomiast pierwsze udomowione psy można było spotkać nieco później, bo około 12-14 tys. lat temu na Bliskim Wschodzie. Dowody archeologiczne z tamtego okresu sugerują, iż psa z człowiekiem łączyła już wtedy bliska i silna więź.

CO DAJE DOGOTERAPIA?

Doniesienia z badań z całego świata pokazują ( Fredmann, 1990, Serpel, 1990; Allen, 1991; Kidd, 1994; Bergensen, 1989; Poersky, 1988; Melson, 1990), iż Dogoterapia i kontakt z psem:

• pomaga w trudach przejścia przez rehabilitację
• pozytywnie wpływa na samoocenę
• przynosi uśmiech i radość
• świetnie stymuluje aktywność i ruch
• pomaga przejść przez chorobę
• obniża poziom stresu
• pozwala na zdobywanie umiejętności społecznych i poprawia komunikację
• zmniejszają uczucie izolacji i samotności

DLA KOGO JEST TA TERAPIA?

Dogoterapia jest dla wszystkich osób, bez względu na wiek, które czerpią przyjemność z obcowania z psem- z pewnością będzie on bowiem niesamowitą motywacją do pracy, rozwoju oraz dostarczycielem dobrej zabawy.
Niektóre osoby cierpiące na fobię zwierzęcą także mogą z powodzeniem wynieść korzyści z takich spotkań, jednak tu niezwykle ważny jest dobór psa i specjalisty w postaci człowieka. Badania dowodzą , iż dogoterapia zalecana jest szczególnie dla ludzi:

• z Zespołem Downa
• z urazami i chorobami rdzenia kręgowego i mózgu
• artretyzmem
• ataksją
• stwardnieniem rozsianym
• zanikiem mięśni
• uszkodzeniami wzroku i słuchu
• nerwicą
• depresją
• ciężkim urazem psychicznym
• chorobą Alzheimera
• anemią sierpowata
• chronicznym bólem
• AIDS
• chorobami układu krwionośnego i oddechowego

CZY MÓJ PIES MOŻE STAĆ SIĘ DOGOTERAPEUTĄ?

Jeżeli Twój pies posiada następujące cechy, to najprawdopodobniej nadaje się na psa dogoterapeutycznego:

• Cierpliwy
• Tolerancyjny
• Posłuszny
• Chętny do współpracy
• Bezwzględnie łagodny
• Pewny siebie zarówno w domu, jak i poza nim
• Lubiący i tolerujący dotyk, zabiegi pielęgnacyjne
• Mało podatny na stres
• O zrównoważonym, przewidywalnym usposobieniu
• Czerpiący radość z kontaktu z człowiekiem
• Akceptujący obecność innych psów, zwierząt
• W pełni zdrów, regularnie odrobaczany i z kompletem szczepień

Kolejnym ważnym i często pojawiającym się w pytaniach aspektem, jest najodpowiedniejsza rasa psa. Psem terapeutą może zostać przeszkolone zwierzę każdej rasy, z wykluczeniem tych, których pierwotnym przeznaczeniem były walki i obrona. Oczywiście istnieją rasy, które ze względu na osobliwe cechy usposobienia są najczęściej typowane na psy terapeutyczne. Należy do nich między innymi: Nowofundland, Border Collie, Golden Retriever, Labrador Retriever, Cocker Spaniel, Mops, Cavalier King Charles Spaniel, Flat Coated Retriever, Pudel itd.
Jak widać, są to rasy różniące się pod względem cech fizycznych- łączy je natomiast łagodny, zrównoważony charakter, oddanie człowiekowi i chęć do współpracy z nim. Wielkość psa ma natomiast kluczową rolę w odpowiednim doborze psa terapeuty do potrzeb rozwojowych podopiecznego.
Na końcu należy podkreślić, iż pies staje się pełnowartościowym dogoterapeutą po serii specjalistycznych szkoleń, które poprzedza, bądź towarzyszy im równolegle prawidłowy proces socjalizacji zwierzęcia.

PIES W DOMU = DOGOTERAPIA?

Po serii zachwalających dogoterapię artykułów w wielu domach rozpoczęła się akcja- kupmy psa swojemu dziecku. Podkreślić jednak należy, iż samo posiadanie psa dogoterapią nie jest- najlepsze efekty osiąga się bowiem spotykając ze specjalnie wyselekcjonowanym i przeszkolonym psem oraz jego PRZEWODNIKIEM-profesjonalistą, który pomoże ukierunkować proces terapii, zajęć z psem. Ponadto to, iż kupujemy psa z listy ras predysponowanych do dogoterapii, wcale nie oznacza, ze będzie on posiadał niezbędnie zrównoważone usposobienie, cierpliwość, energię i maniery jakie prezentują specjalnie wyselekcjonowane i trenowane psy dogoterapeutyczne. Dlatego też nigdy nie powinniśmy sprawiać sobie psa pod znakiem misji jego „niezwykłych zdolności uzdrawiających”, bo możemy się bardzo rozczarować. Owszem- przemyślany zakup psiaka na pewno wniesie mnóstwo radości do życia odpowiedzialnych właścicieli(ale i obowiązków!)- ale psem dogoterapeutą staje się dopiero po serii szkoleń i w rękach przygotowanego do tego człowieka.
Warto także wspomnieć, iż pies, który u dziecka jest na co dzień- nigdy nie stanowi tak mocnej motywacji do ćwiczeń, jak zwierzak z którym dziecko będzie widywało się regularnie, systematycznie i w konkretnym celu. Właśnie cały ten proces terapeutyczny, czy też zajęciowy pozwala na osiągnięcie tak niesamowitych efektów, o jakich donoszą badania z całego świata.

GDZIE SZUKAĆ PLACÓWEK ZAJMUJĄCYCH SIĘ DOGOTERAPIĄ?

W Polsce Dogoterapia niestety jest zjawiskiem niszowym. Na terenie naszego kraju działa parę organizacji zajmujących się terapią z udziałem psa. Są to między innymi: Fundacja DOGTOR (Trójmiasto), Fundacja Pomocy Osobom Niepełnosprawnym PRZYJACIEL (województwo mazowieckie), Fundacja Terapeutyczna „Pies dla Stasia” (Warszawa), Fundacja Ama Canem ( Łódź).

JAK MOŻNA POMÓC?

Organizacje zajmujące się Dogoterapią można wspomagać poprzez stanie się wolontariuszem. Przykładowo gdyńska Fundacja DOGTOR jest otwarta na nowe osoby i ich psich towarzyszy. Każdy kto posiada zrównoważonego, spokojnego i łagodnego psa może spróbować swoich sił, zgłaszając się do siedziby Fundacji i przedstawić swojego pupila kompetentnej komisji. Oczywiście Fundację można wspomóc także finansowo, choćby korzystając z możliwości przekazania 1% swoich podatków na ten szczytny cel, pomagając tym samym podopiecznym psich terapeutów.

Barbara Kozłowska, wolontariuszka Fundacji DOGTOR

Bibliografia:

1. PRZYJACIEL, Fundacja Pomocy Osobom Niepełnosprawnym (2008), Czy zwierzęta potrafią leczyć? Terapie z udziałem zwierząt wspomagające rehabilitację osób niepełnosprawnych, Warszawa
2. M. Włodarczyk- Dudka (2006), Terapia psychopedagogiczna z udziałem psa, wybrane zagadnienia, Ostróda
3. online, http://www.fundacjadogtor.org/

Ach! Gdyby to było takie proste!

Owszem, posiadanie psa to jedna z najprzyjemniejszych rzeczy na tym świecie. Nikt nie będzie nas tak bezgranicznie, bezkrytycznie i bezwarunkowo kochał jak on. Z tym, że każdy właściciel chce, by to kochanie przejawiało się spokojem, ogładą, dobrym wychowaniem i przestrzeganiem naszych ludzkich zasad. No właśnie – LUDZKICH, w świat których to MY musimy naszego pupila wprowadzić. I wprawdzie będzie on naszym najwierniejszym kompanem, ale dopiero wtedy, gdy od pierwszych jego dni w naszym domu, będziemy poświęcali czas na wychowywanie psa. Podkreślić należy, iż jest to długa, wymagająca cierpliwości, konsekwencji i systematyczności droga. Pokonać ją musi każdy właściciel psa, niezależnie od jego rasy, gdyż nawet te psiaki, które cieszą nas w reklamach super manierami i sztuczkami, nie mają tej wiedzy z kosmosu- ale od odpowiedzialnego człowieka.
Na czym polega ta „odpowiedzialność” właściciela? Po pierwsze na dokładnym i rozsądnym zastanowieniu się nad tym, czego właściwie potrzebuję, szukam w posiadaniu psa? Jakie mam oczekiwania wobec tego nowego członka rodziny? I równie ważne pytanie – co ja mogę psu dać i czy jestem w stanie pomóc mu stać się tym wymarzonym kompanem?
Drugą sprawą jest pogłębienie wiedzy na temat – jakby nie patrzeć – tego odrębnego gatunku jakim jest pies. Obecnie na rynku jest mnóstwo wartościowych książek, podręczników, które zdecydowanie mogą okazać się pomocne w zdobywaniu informacji dotyczących ras, zachowań zwierząt, ich osobliwego „języka”, sposobu pielęgnacji, wychowania, szkolenia. Pozwoli to każdemu człowiekowi poczuć się pewniej podczas pierwszych dni, miesięcy z nowym członkiem rodziny. Podkreślić należy, iż dotyczy to każdego właściciela psa: i tego początkującego, i tego, który może się pochwalić, iż w przeszłości był szczęśliwym posiadaczem zwierzaka. Jest to bardzo istotne, gdyż co chwilę pojawiają się różne nowinki, z którymi warto się zapoznać. Poza tym nie możemy naiwnie liczyć, iż nowy piesek będzie dokładnie taki sam jak poprzedni – więc im głębsza nasza wiedza, tym sukces w tworzeniu zgranego zespołu z psem – przystępniejszy i przyjemniejszy w realizacji.
Po trzecie, naprawdę warto zainwestować w podstawowe szkolenie psa. Niektórzy właściciele psów z niedowierzaniem na te słowa mogą postukać się w głowę – „A po co? To jakiś wymysł dzisiejszych czasów i ekstrawaganckie wariactwo ze świata gwiazd. Kiedyś nie było takich rzeczy i ludzie jakoś dawali sobie radę ze zwierzętami”. Nic bardziej mylnego! Drodzy posiadacze psów, nie zapominajmy, że rola psa w naszym otoczeniu od pokoleń podlegała wielkim zmianom. Pierwsze „psy”, które towarzyszyły ludzkim osadom kilkanaście tysięcy lat temu, żyły z człowiekiem w bardzo ograniczonej komitywie, na zasadzie- „A jedz sobie wilku resztki, które wyrzucam, bo w zamian pięknie łowisz gryzonie i inne szkodniki. A jeszcze piękniej dajesz, znać gdy zbliża się zagrożenie”. Więź, jaką wypracowały te dwa odrębne gatunki – pies i człowiek – to efekt upływu wielu, wielu lat. Przecież jeszcze do niedawna psy towarzyszyły ludziom głównie na wsiach, gdzie przywiązane do budy strzegły swym ujadaniem dobytku w mroku nocy. Także ich zastosowanie podczas np. polowań było szeroko rozpowszechnione. Za główne atrybuty ówczesnego psa uważano więc ich instynkt łowiecki, czuły nos, donośny szczek i zdolność do obrony swego ludzkiego stada. Pies doskonały, to był ten, który szczerzył kły, biegał jak opętany za zwierzyną , głośno szczekał i nie wahał się złapać zębami, gdy ktoś wydał mu się podejrzany. Czy aby przypadkiem te cechy nie stanowią zmory dla współczesnego człowieka, który nastawiony jest na psa „rodzinnego”?
Dzisiejszy pies ma zdecydowanie trudniejsze zadanie podczas procesu przystosowywania się do naszych ludzkich realiów. Przeciętny właściciel żąda od niego, by trzymał na wodzy swój instynkt, był bezwarunkowo łagodny, oddany, posłuszny, skupiony na człowieku, wierny, przyjazny, chętny do pracy i zabawy z dorosłymi oraz dziećmi. Nasza więź z przedstawicielami psiego gatunku zdecydowanie zyskała nowy, głębszy wymiar, ale dzieje się to kosztem coraz większych wymagań wobec zwierzaków. Spróbujmy wyobrazić sobie, że przebywamy wśród osób, które wymagają od nas nieustannie uśmiechniętej twarzy, bezwzględnego wypełniania każdego polecenia, wiecznej gotowości do współpracy i zero czasu na chwilę słabości.
I tu właśnie zaczyna się nasza rola – odpowiedzialnego właściciela, który pomoże psu stać się idealnym kompanem. Wykwalifikowani specjaliści zdecydowanie mogą nam ułatwić ten proces, pokażą nam, jak niesamowitym zwierzęciem jest nasz przeciętny burek. Uzmysłowią jakim wysiłkiem dla psa jest przeskoczenie bariery językowej, dzielącej nasze oba gatunki, by nas zadowolić i osiągnąć cel- jaki my sobie dla niego wymyśliliśmy (postarajcie kiedyś dowiedzieć się, jak dojść do zabytku w obcym kraju, gdzie ani wy, ani wasz rozmówca nie zna choćby jednego słowa w tym samym języku).
Historia pani z Goldenem i trenera czarodzieja z początku tego tekstu to oczywiście bajeczka. Tak mogłaby wyglądać w prawdziwym życiu:

Do trenera psów puka zdyszana kobieta, trzymająca na smyczy młodego Golden retrievera. Zaproszona, wchodzi do pomieszczenia psiej szkoły, zaraz za nią jej mąż i dwójka dzieci.
„Dzień dobry, szukamy porady, gdyż naszego psiaka roznosi energia, a my nie do końca wiemy jak ją poskromić.”- mówi, zaciskając ręce na naciągniętej smyczy. „Witam. Cieszę się, że postanowili państwo zjawić się całą rodziną. Mając taką drużynę na pewno poradzimy sobie z tym problemem i każdy będzie mógł dowiedzieć się, jak indywidualnie zbudować więź z waszym pięknym psiakiem.” – odparł trener.
Oczywiście trener psów to nie magik, więc wszyscy zabrali się do pracy i ćwiczeń. Cała rodzina była gotowa poświęcić czas(pomimo zabiegania i innych obowiązków) na naukę komunikowania się z psem, wydawania czytelnych i właściwych poleceń, tworzenia wyjątkowej relacji z pupilem. Nie była to podróż ekspresem, w pierwszej klasie z kawką na kolanach, ale solidna seria treningów i ich kontynuacja przez członków rodziny w domu. Co dziwne, to właśnie ta droga, gdzie zdarzały się opóźnienia w odjazdach, czasem wyboje i pomyłki w rozkładzie- dała całej rodzinie okazję do odbycia niezwykłej przygody, pełnej śmiechu, odkrywania nowych wartości pomiędzy wszystkimi: dwu- i czteronożnymi członkami rodziny, czerpania radości z obcowania z nimi, sposobu wspólnego spędzania czasu i utworzenia się niesamowitej więzi, opartej na zrozumieniu drugiej istoty.
Nie oszukujmy się- żaden cudowny guzik, który „naprawiłby” nam psa nie istnieje. To jaki jest nasz pupil – to efekt jego usposobienia, naszych działań, sposobu wychowywania psa, zdobytej wiedzy i tego, czy jesteśmy gotowi przyjąć pomoc specjalistów, gdy zajdzie taka potrzeba. Wysiłek, jaki w to włożymy zostanie szybko nagrodzony w obliczu jego efektów – bo nie ma nic wspanialszego, niż para maślanych oczu, wlepiona w nas w ten najwierniejszy ze wszystkich sposobów.

Autor:

Barbara Kozłowska